Akcja powieści rozgrywa się w Berlinie około roku 1960. Głównym bohaterem książki jest (na początku) piętnastoletni chłopak o imieniu Michael. Całkowity przypadek sprawia, że wdaje się on w romans z o ponad dwadzieścia lat starszą kobietą, Hanną. Para romansuje ze sobą długo i intensywnie, a dziwnym aspektem związku (oczywiście oprócz faktu, że 36-letnia kobieta uwiodła piętnastolatka) jest to, że Michael... jest tytułowym lektorem, czyli czyta Hannie książki. Jeszcze dziwniejszy jest fakt, że kobieta w pewnym momencie znika bez śladu. Michael próbuje jej szukać, idzie nawet do zakładu pracy, w którym była zatrudniona, ale dowiaduje się tylko, że odrzuciła proponowany jej awans i słuch po niej zaginął. Naturalnie chłopak ma złamane serce, ale próbuje dalej żyć, w końcu jest jeszcze młody. Idzie na studia prawnicze i... No właśnie.
"Lektor" jest książką dosyć znaną. Chociaż z drugiej strony, może bardziej znany jest film na jej podstawie, z Kate Winslet, Ralphem Fiennesem i kilkoma Oscarami na koncie. Jest to powieść nie tylko o tym, jak w prosty sposób uwieść piętnastolatka - taki żarcik.
Tak naprawdę romans to tylko tło. Tło opowieści między innymi o (przepraszam, teraz będą spoilery, nie da się opowiedzieć tego inaczej) moralności, poczuciu winy i wstydu tak zwanej aufzejerki, inaczej mówiąc nadzorczyni, w jednym z nazistowskich obozów koncentracyjnych. Historia jest trudna, co my, czytający w szkołach takie lektury jak "Zdążyć przed Panem Bogiem" czy "Inny Świat" wiemy bardzo dobrze. Z tym, że w tej książce poznajemy trochę inne realia - poznajemy historię młodej kobiety, która, pracując jako nadzorczyni, w "fabryce śmierci" próbowała mimo wszystko zrobić coś dobrego. Być może. Ponieważ Hanna się nie broni - nie wyprowadza nikogo z błędu podczas rozprawy sądowej ani po jej zakończeniu. I ponosi za to najwyższą karę.
"Lektor" opowiada o osobliwej miłości między dwójką ludzi, ale również o zbrodniach wojennych i o procesach rozgrywających się w Niemczech po drugiej wojnie światowej. Pokazuje je ze strony mi osobiście do tej pory nieznanej. Jednocześnie pokazuje to wszystko niejednoznacznie, pozostawiając czytelnika z wieloma pytaniami, nie udzielając niemal żadnej odpowiedzi.
Jest to książka ważna dla zrozumienia realiów tamtych czasów. Nie jest to jednak lektura w żaden sposób rozgrzeszająca osoby pracujące jako nadzorczynie w obozach koncentracyjnych. Może tylko pokazująca ich punkt widzenia, choć trochę.
Podsumowując: nie podchodźcie do niej jak do romansu, a bardziej jak do książki opowiadającej o moralności, rozliczeniu z przeszłością. Ale podchodźcie do niej, bo warto.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz